بررسي اثرات دهانشويه نانوداروي كوركومين بر التهاب لثه در ژنژيويت مزمن

مقدمه: فراورده هاي آنتي ميكروبيال به شكل دهانشويه تاثير چشمگيري در كاهش پلاك و التهاب لثه دارند و مي توانند به پيشگيري و درمان مكانيكال مشكلات پريودنتال كمك كنند. كلرهگزيدين به عنوان استاندارد طلايي آنها، عوارض جانبي شناخته شده اي دارد و در نتيجه جايگزين هايي براي آن معرفي شده اند. در اين مطالعه به بررسي اثربخشي دهانشويه كوركومين، يك دهانشويه گياهي بر پايه زردچوبه، بر روي التهاب مزمن لثه و مقايسه آن با كلرهگزيدين پرداخته شده است. مواد و روش ها: سي بيمار مبتلا به ژنژيويت مزمن ژنراليزه وارد اين مطالعه شدند. بيماران به صورت تصادفي به 3 گروه 10 تايي تقسيم شدند و تمام آنها تحت درمان جرم گيري و تسطيح ريشه (SRP) قرار گرفتند. بيماران گروه اول، دهانشويه كلرهگزيدين، گروه دوم، دهانشويه كوركومين و گروه سوم دارونما دريافت كردند. شاخص لثه (GI)، شاخص پلاك (PI)، خونريزي حين پروبينگ (BOP) و عمق پاكت (PD) قبل از درمان و يك، دو، سه و چهار هفته بعد از درمان اندازه گيري شدند و تغييرات شاخص ها آناليز شد. سطح معني داري 0/05 در نظر گرفته شد. يافته ها: در هر سه گروه، پارامترهاي باليني نسبت به قبل از درمان بهبودي را نشان مي دادند؛ اما در مقايسه با گروه دارو نما (گروه سوم)، هر دو گروه كلرهگزيدين و كوركومين به طور معناداري نتايج بهتري نشان دادند (P 0.001). در مقايسه ي گروه كلرهگزيدين و كوركومين، شاخص هاي GI و BOP تفاوت چشمگيري نداشتند؛ اما شاخص هاي PI و PD در گروه كوركومين به طور معناداري بهتر بودند (P 0.001). نتيجه گيري: نتايج اين مطالعه نشان داد كه كوركومين به عنوان يك دهانشويه ضد التهاب با كلرهگزيدين قابل مقايسه است و در بعضي جهات بهبودي بيشتري حاصل مي كند. بنابراين، كوركومين مي تواند به عنوان يك درمان موثر در كنار درمانهاي مكانيكال پريودنتال در نظر گرفته شود.