ظرفيت‌هاي معنويت‌گرايي علوي در تحقق عدالت اجتماعي

هدف پژوهش حاضر كشف ظرفيت‌هاي موجود در نسبت ميان معنويت و عدالت اجتماعي بود. پژوهش با شيوه توصيفي تحليلي به دنبال اين چالش بوده است كه كدام قرائت از معنويت‌گرايي و به‌دليل دارابودن چه عناصر و ويژگي‌هايي مي‌تواند به بسط عدالت اجتماعي مطلوب اسلامي ياري رساند. پيش‌فرض پژوهش نيز عبارت از اين بود كه ميان عدالت و معنويت، رابطه‌ي طرفيني حاكم است. نتايج نشان داد، تعاريف ارائه ‌شده از عدالت، در دو سطح تعاريف صوري و تعاريف محتوايي قابل تفكيك هستند. تعاريف صوري به درون‌مايه و محتواي حقوقي و معيارهاي برابري و نابرابري افراد و مصاديق و شاخص‌هاي تبعيض و جانبداري ورود نمي‌كنند و معمولاً به‌آساني مورد پذيرش افراد و صاحب‌نظران قرار مي‌گيرند. در حالي كه آن‌چه محل اختلاف و تنازع فكري ميان عدالت‌پژوهان است، به سطح جوهري و محتوايي عدالت مربوط مي‌شود. همچنين منظومه معنويت‌گرايي علوي به‌دليل برخورداري از سه عنصر: تاكيد بر حرمت و حقوق انساني ، آخرت‌گرايي غير انزواگرايانه و توحيد جامعه‌گرا ، تسهيل‌گر عدالت‌پذيري و عدالت‌خواهي شده و زمينه‌ي تحقق عدالت اجتماعي را فراهم مي‌سازد.