همزيستي مسالمت‌آميز انسان‌ها از ديدگاه قرآن و نظام بين‌المللي حقوق بشر

همزيستي مسالمت‌آميز انسان‌ها روشي است كه صرف‌نظر از حق‌بودن مكتب‌‌ها و منش‌ها، يا سعادت و شقاوت افراد، به زندگي مسالمت‌آميز انسان‌ها و به‌رسميت‌شناختن حقوق اجتماعي آنان مي‌پردازد.مقصود از همزيستي مسالمت‌آميز انسان‌ها، فراتر از جنگ يا صلح در برابر جنگ، و مشتمل بر روشي است كه تعاون و احسان به ديگران را نيز فراگيرد.پژوهش‌هاي پيشين درباره اين موضوع، غالباً به ديدگاه قرآن درباره همزيستي مسالمت‌آميز با پيروان اديان آسماني (اهل كتاب) پرداخته‌اند و «انسان» صرف‌نظر از انديشه و عقيده‌اي كه دارد، كمتر در اين پژوهش قرآني بررسي شده است. اين پژوهش بر آن است تا ضمن جبران اين كاستي به مقدار بضاعت، ميان آموزه‌هاي قرآني و يافته‌هاي بشري در قالب نظام بين‌المللي حقوق بشر، مقايسه‌اي اجمالي دهد.فرضيه پژوهش، اين است كه همزيستي مسالمت‌آميز درباره همه انسان‌ها به‌عنوان روايتي عمل‌گرايانه، سفارش قرآن است. تنها استثناي آن، افرادي‌اند كه با مسلمانان در حال جنگ‌اند و محارب به شمار آيند يا انسان‌هاي ناتوان را تحت ستم شديد قرار داده، آزادي و حقوق بنيادين آنان را از ايشان ستانده باشند.