تحليلي بر رابطه سرمايه اجتماعي و كيفيت زندگي شهري، مورد پژوهي: محله هفت چنار تهران

مفهوم كيفيت زندگي طي نيمقرن اخير، مفهومي كليدي و مهم در عرصه مباحث مطالعات شهري و مسائل انساني تبديل شده است. در كنار اين مفهوم، تبديل شهرها به شكل غالب زندگي بشر، باعث پيدايش مفهوم جديد و تخصصي كيفيت زندگي شهري شده است. همزمان پيدايش مفهوم سرمايه اجتماعي به مثابه مهمترين سرمايه يك جامعه در دستيابي به توسعه پايدار و هم افزا و موفقيت نهايي برنامه ها و طرحهاي مختلف توسعه اهميت فزايندهاي يافته است. بنابراين در اين مقاله به بررسي شاخص هاي سرمايه اجتماعي، و ارتباط آن با كيفيت زندگي شهري پرداخته شده است و با بهره گيري از روش پيمايش به جمع آوري داده هاي پژوهش پرداخته شده است. در اين پژوهش براي سنجش همبستگي و تأثيرگذاري شاخص هاي سرمايه اجتماعي و كيفيت زندگي از ضريب همبستگي پيرسون، رگرسيون و تحليل مسير استفاده شده است. به عبارتي وجه تمايز اين پژوهش و نوآوري آن در نظر گرفتن روابط مستقيم و غيرمستقيم متغيرهاي پژوهش در قالب مدل تحليل مسير است. مطابق يافته ها در محله هفت چنار ميانگين شاخص هاي سرمايه اجتماعي و مشاركت اجتماعي (شبكه ها) بالاتر از ديگر ابعاد است همچنين ميانگين شاخص شبكه هاي اجتماعي و حمايت اجتماعي (شبكه ها) در رتبه دوم قرار دارد. اما محله هفت چنار ازلحاظ ميانگين كيفيت زندگي شهري در بعد تسهيلات و دسترسي بالاتر از ديگر ابعاد است و ميانگين كيفيت زندگي ازلحاظ ايمني و امنيت و حمايت در رتبه بعدي قرار دارد. همچنين يافته ها نشان ميدهد كه بعد رابطه متقابل و اعتماد و جنبه هاي محلي تأثير مستقيم بر كيفيت زندگي دارد و همچنين بعد مشاركت اجتماعي و مشاركت مدني به صورت غيرمستقيم بر كيفيت زندگي تأثير گذاشته است