تحليلي بر توزيع فضايي هتل ها در مقصدهاي گردشگري، (نمونه موردي: شهر كرمانشاه)

فضاهاي گردشگري شهري، شامل عناصر اوليه و عناصر ثانويه‌‌اند. عناصر اوليه شامل جاذبه‌هاي گردشگري و عواملي هستند كه سبب جذب گردشگر مي‌شوند. عناصر ثانويه گردشگر جذب نمي‌كنند، اما بر ماندگاري گردشگر در شهر مؤثرند. نحوه پراكنش عناصر گردشگري در فضاي شهري، در مدت ماندن گردشگران و درنتيجه، اقتصاد گردشگري نقش مهمي دارد. هدف پژوهش حاضر، بررسي پخشايش فضايي جاذبه‌هاي گردشگري و مكان‌يابي هتل‌هاي شهر كرمانشاه است. در اين پژوهش، براي تعيين الگوي فضايي جاذبه‌هاي گردشگري و هتل‌ها، از مدل ميانگين نزديك‌ترين همسايه و براي بررسي نحوه قرارگيري جاذبه‌هاي گردشگري و هتل‌ها نسبت به يكديگر، از مدل مركز متوسط و بيضي انحراف معيار استفاده شد. مقدار به‌دست‌آمده از مدل ميانگين نزديك‌ترين همسايه، براي جاذبه‌هاي گردشگري 69/0 است كه الگوي خوشه‌اي براي جاذبه‌هاي گردشگري را نشان مي‌‌دهد. همچنين مقدار به‌دست‌آمده براي هتل‌ها 33/1 است كه نشانگر الگوي پراكنده براي هتل‌هاست. همچنين نتايج مدل مركز متوسط و بيضي انحراف معيار نشان مي‌دهد كه مركز متوسط هتل‌ها، نزديك به جاذبه‌هاي گردشگري است و نيز بيضي انحراف معيار هتل‌ها و جاذبه‌هاي گردشگري متداخل است كه اين تحليل‌ها نشانگر تناسب قرارگيري هتل‌هاي شهر كرمانشاه نسبت به جاذبه‌هاي گردشگري است.