رابطه عقل و اخلاق

بررسي راه حل هاي عاقلانه به جاي راه حل زورمدارانه (تحميل،قهر و تهاجم و ناهمدلي) يا فريب آميز (دستاموزگري،وافسون، وجزم باوري )در فرايند توصيف سيرتاريخي تكويني ، ساختاري و كاركردي عقل و نيز ترسيم بعضي شرايط تجويزي موضوع اساسي نوشته است. مي توان الگوها و طرح واره هاي انديشه وعمل واحساس را به مثابه حوزه ارزشها به اعتبار معاني در نظر گرفت و كنش را تحقق انگيزه/ دليل يا اعتبار ارادي فردي از آن معاني تلقي كرد كه حوزه تعقل را تشكيل مي دهد. تحقق رابطه فرهنگ، اخلاق و تربيت و جامعه پذيري با رويكرد قاعده مندي و در عرصه اراده و انتخاب وعقلانيت با“يادگيري متفكرانه وكنش تفاهمي“ احراز مي‌شود. در اين جا رويكرد اول يا “يادگيري متفكرانه” نماد پويش زنده هماهنگي بين كنش و الگوها و طرح واره هاي انديشه وعمل واحساس منظور شده است. رويكرد دوم ، رويكردرفتارگرايانه ويادگيري سطحي ،بر اساس شرطي سازي و نظم وانضباط بيروني و كنترل از راه ترساندن دستاموزگري،وافسون، وجزم باوري در باره هنجارها،نظم وانضباط است. مدعاي اول نوشته روشنگري و بيان تمايز مفاهيم يادگيري متفكرانه( رويكرد اول)، كه با ارتباط(عينيت اجتماعي حاصل از روابط و نقد متقابل )تكوين مي يابد. محوريت عقل ياري مي كند كه اين دو رويكرد در تربيت و جامعه پذيري اخلاقي خلط نشوند. منظور از عقلانيت كه زمينه ساز جامعه پذيريِ اخلاقي تواند بود،