تبيين رويكرد پديدارشناسي در برنامه درسي

هر نوع نظام تربيتي كه با انسان رابطه دارد، نيازمند نوعي نظريۀ تربيتي است و بدون آن، تعليم و تربيت بي‌پايه و اساس خواهد بود. پديدارشناسي به‌عنوان يك ديدگاه فلسفي كه در قرن بيستم ظهور كرده است، به جهان و انسان به شيوه‌اي متفاوت نگاه مي‌كند. هدف پژوهش حاضر بررسي جايگاه و كاربرد پديدارشناسي در تعليم و تربيت و برنامه درسي است. اين پژوهش با استفاده از روش تحليلي اسنادي و باهدف تبيين و روشنگري مفاهيم و ايده هاي كاربردي آن در حوزۀ برنامه درسي صورت گرفته است. از مهمترين نقاط قوت پديدار شناسي اين است كه به استقبال تغيير ، كثرت و نوانديشي در همه ابعاد برنامه درسي مي رود و در خصوص هرگونه استانداردسازي روش‌هاي تعليم و تربيت در حيطه هاي مختلف برنامه درسي شامل اهداف ، شرايط و محتوا ها، روشهاي آموزشي و ارزشيابي هشدار جدي مي‌دهد. در واقع پديدارشناسي با اتخاذ روش هاي منحصر به فرد اين امكان را فراهم مي آورد كه از طريق ارتباط نزديك‌تر و ملموس‌تر با پديده‌هاي تربيتي، اقدامات مؤثرتري را براي بهبود مجموعه روابط تربيتي در نظامهاي آموزشي انجام ‌دهد.