بررسي اثرات گسترش اتوبوس هاي تندرو شهري بر ترافيك و آلودگي هوا با استفاده از مدل(EMME/2) و(IVE). (مطالعه مووردي: خط شماره 10 مسير برگشت دانشگاه آزاد به سمت ميدان آزادي)

زمينه و هدف: در سال‌هاي اخير استفاده از سامانه اتوبوس‌هاي تندرو حمل ‌و ‌نقل شهري در شهر تهران مورد توجه بوده ‌است و تا حد زيادي رضايت شهروندان تهراني را در پي داشته ‌است. سيستم اتوبوس‌هاي تندرو حمل و نقل شهري موجب كاهش هزينه حمل ‌و نقل، سرعت بالاتر و در نهايت راحتي مردم مي‌گردد. بنابراين در اين پژوهش به تاثير عملكرد سيستم اتوبوس تندرو شهري مي‌پردازيم.  مواد و روش‌ها: جهت رسيدن به اين هدف، ابتدا حجم ترافيك وسايل نقليه در دو سناريوي وجود و عدم وجود اتوبوس‌هاي تندرو شهري توسط مدلبه‌دست آمد و در ادامه پس از محاسبه الگوي رانندگي با اندازه‌گيري ميداني، بررسي كيفيت سوخت و محاسبه نوع ناوگان عبوري مسير مورد نظر، ميزان انتشار آلاينده‌هاي توليدي هر يك از وسايل نقليه با استفاده از مدلIVE  به‌‌دست آمد و در نهايت ميزان انتشار آلودگي ناشي از منابع متحرك در اين دو سناريو مقايسه شد تا ميزان اثربخشي استفاده از سيستم اتوبوس‌هاي تندرو به‌دست آيد. يافته‌ها: بر اساس نتايج در مقايسه دو سناريوي وجود BRT براي آلاينده مونوكسيدكربن موجب كاهش kg 92/134 در طول 12 ساعت اندازه‌گيري شده بود. هم‌چنين آلاينده تركيبات آلي فرار 5/13kg كاهش يافته بود. اكسيد هاي نيتروژن 0/8kg  و اكسيدهاي گوگرد  0/97kg افزايش داشت. همچنين مقادير آلاينده ذرات معلق 0/48kg و نيز مقادير بنزن 0/48kg كاهش يافته بود. وجود BRT براي مقايسه دو سناريو گاز گلخانه‌اي دي‌اكسيدكربن موجب كاهش 4361/197kg در طول 12 ساعت اندازه‌گيري شده بود. همچنين تأثير بكارگيري BRT موجب كاهش kg 37/0 اكسيد نيتروس و  kg86/6 متان در طول اين مدت شده بود. نتيجه‌گيري: الگوي رانندگي و حجم تردد، دو متغير مهم در IVE هستند. آلاينده مونواكسيدكربن و آلاينده تركيبات آلي فرار بيشتر از ناوگان سواري منتشر مي شود. در انتها وجود BRT موجب كاهش شديد دي‌اكسيدكربن شده كه آلاينده اصلي گاز گلخانه‌اي به شمار مي آيد.