اثر دوازده هفته تمرين تناوبي پر شدت بر سطوح لپتين پلاسما، انسولين، گلوكز، مقاومت به انسولين و تركيب بدني در مردان داراي اضافه وزن

زمينه: لپتين، به عنوان يك مكانيزم هشدار دهنده در تنظيم متابوليسم سلولي، محتواي چربي بدن و بيماري هاي سندرم متابوليك عمل مي كند. هدف از تحقيق حاضر، بررسي اثر دوازده هفته تمرين تناوبي پر شدت بر سطوح لپتين پلاسما، انسولين، گلوكز، مقاومت به انسولين و تركيب بدني در مردان داراي اضافه وزن بود. روش كار: در اين مطالعه كارآزمايي باليني، تعداد 20 نفر از دانشجويان با شاخص توده بدني بين 25 تا 30kg/ m2 ، به صورت هدفمند انتخاب و به طور تصادفي، در دو گروه تجربي و كنترل قرار گرفتند. گروه تجربي، به مدت دوازده هفته و هر هفته 3 جلسه، با شدت بالاي 90 درصد ضربان قلب بيشينه به تمرين پرداختند. قبل و پس از تمرين مقادير لپتين پلاسما، انسولين گلوكز، مقاومت به انسولين و شاخص هاي تركيب بدني محاسبه شدند. داده هاي جمع آوري شده با استفاده از آزمون آماري t در سطح معناداري 05/ 0 P تجزيه و تحليل شدند. يافته ها: دوازده هفته تمرين تناوبي پر شدت، موجب كاهش معنادار سطوح سرمي لپتين پلاسما (0002/ 0=P)، انسولين (003/ 0=P)، مقاومت به انسولين (0001/ 0=P) و گلوكز (013/ 0=P) در گروه تجربي نسبت به كنترل شد. همچنين، وزن بدن (008/ 0=P)، درصد چربي (001/ 0=P)، شاخص توده بدن (03/ 0=P) و نسبت دور كمر به دور لگن (02/ 0=P) نيز بين دو گروه كاهش معناداري را به همراه داشت (05/ 0 P). نتيجه گيري: به نظر مي رسد دوازده هفته تمرين تناوبي پرشدت، اثر مثبتي بر كاهش سطح لپتين و برخي از شاخص هاي آنتروپومتريك مرتبط با اضافه وزن داشته باشد.