رابطه تفكر انتقادي، تمايز يافتگي و ترس از ارزيابي منفي با سازگاري اجتماعي در دانش‌آموزان

مقدمه: پژوهش حاضر با هدف بررسي رابطه بين تمايزيافتگي خود، ترس از ارزيابي منفي و تفكر انتقادي با سازگاري اجتماعي در دانش‏آموزان انجام شد. روش: جامعه آماري پژوهش شامل كليه دانش‏آموزان متوسطه شهرستان قصرشيرين (1400 نفر) بود كه نمونه‏اي به حجم 300 نفر به روش نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي انتخاب شد. براي گردآوري داده‌ها از پرسش‌نامه‌هاي تمايزيافتگي خود، ترس از ارزيابي منفي، تفكر انتقادي و سازگاري اجتماعي استفاده شد. براي تحليل داده‌ها نيز از آزمون ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون استفاده شد. يافته‌ها: نتايج پژوهش نشان داد كه بين ترس از ارزيابي منفي با سازگاري اجتماعي همبستگي منفي وجود دارد. اما بين تمايزيافتگي خود و تفكر انتقادي با سازگاري اجتماعي همبستگي مثبت و معناداري وجود دارد. در حالت كلي نيز نتايج نشان داد كه تمايزيافتگي خود، ترس از ارزيابي منفي و تفكر انتقادي توان پيش‌بيني سازگاري اجتماعي را دارند. نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج پژوهش مي‌توان نتيجه گرفت كه بهبود تفكر انتقادي و تمايزيافتگي خود و كاهش ترس از ارزيابي منفي مي‌تواند منجر به سازگاري اجتماعي شود.