پيش بيني گرايش به آرايش براساس طرحواره هاي ناسازگار اوليه در زنان و دختران شهر اصفهان

مقدمه: هدف پژوهش، پيش بيني گرايش به آرايش، براساس طرحواره هاي ناسازگار اوليه، در زنان و دختران شهر اصفهان است. روش: پژوهش توصيفي از نوع همبستگي است. جامعه پژوهش، شامل تمام دختران و زنان اصفهان هستند كه تعداد 120 نفر به عنوان نمونه و به روش نمونه گيري تصادفي خوشه اي انتخاب شدند. ابزارهاي پژوهش شامل فرم كوتاه پرسش نامه طرحواره (يانگ، 2005) و گرايش به آرايش (اكبري و همكاران، 1394) است. يافته ها: داده هاي پژوهش توسط ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون گام به گام، مورد بررسي قرار گرفت. نتايج پژوهش نشان داد، از بين حوزه هاي مختلف طرحواره ها، فقط حوزه بريدگي و طرد، با گرايش به آرايش رابطه معنادار دارد و مي تواند آن را پيش بيني كند (0.01 P).