رابطه بي ثباتي هيجاني، رفتار جامعه¬پسند و پرخاشگري با آمادگي به اعتياد دانش¬آموزان پسر مقطع متوسطه

مقدمه: هدف از انجام پژوهش حاضرتعيين رابطۀ بي ثباتي هيجاني، رفتار جامعه¬پسند و پرخاشگري با آمادگي به اعتياد دانش آموزان پسر مقطع متوسطه دوم بود. روش: اين پژوهش توصيفي با طرح همبستگي بود و جامعه آماري كليه دانش¬آموزان پسر مقطع متوسطه شهرستان قائم¬شهر در سال تحصيلي 94-1393 (3000 نفر) بودند كه از ميان آنان 384 نفر با روش نمونه¬گيري تصادفي خوشه¬ي چند مرحله¬اي انتخاب شدند و به پرسشنامه¬هاي بي¬ثباتي هيجاني(باربارنلي و همكاران)، رفتار جامعه-پسند (كپرار و همكاران)، پرخاشگري(باس و پري) و آمادگي به اعتياد(زرگر و همكاران) پاسخ دادند. براي تجزيه و تحليل داده¬ها از تحليل رگرسيون خطي ساده و چندگانه استفاده شد. يافته ها: نتايج تحليل رگرسيون خطي ساده، حاكي از اين بود كه تمام متغيرهاي پيش¬بين در آمادگي به اعتياد نقش داشتند (001/0 P). همين¬طور نتيجه تحليل رگرسيون چندگانه نيز نشان داد كه متغيرهاي پيش¬بين به¬طور معني¬داري واريانس آمادگي به اعتياد را تبيين مي‌كنند، به¬طوري كه ضرايب بتا بيانگر اين بودند كه رفتار جامعه¬پسند با بالاترين مقدار بتا(67/0=β)، بيشترين سهم را در تبيين آمادگي به اعتياد دارد(001/0 p). نتيجه گيري: با توجه به نتايج به دست آمده، تقويت رفتار جامعه‌پسند و كاهش بي ثباتي هيجاني و ميزان پرخاشگري از طريق آموزشهاي خاص ضروري به نظر مي‌رسد.