بررسي استعاره‌هاي شيئي در جزءهاي بيست و شش تا سي‌ام قرآن مجيد

پژوهش حاضر، استعاره‌هاي شيئي را از جزء بيست و ششم (ابتداي سوره احقاف) تا جزء سي‌ام قرآن مجيد تحليل كرده است. هدف اصلي پژوهش، تعيين مهم‌ترين حوزه‌هاي مقصد در استعاره‌هاي مفهومي شيءبنياد و تبيين‌شناختي آنها همراه با تعيين بسامد وقوع آنهاست. دسته‌بندي مفاهيم استعاري در چهار حوزۀ روابط انسان با خدا، خودش، طبيعت و ديگر انسان‌ها صورت مي‌گيرد. احتساب «شيء» در زمرۀ «طرحوارۀ انگاره‌اي» مجزا براساس ديدگاه سانتيبانز[1] (2002) است كه مبناي تحليل طرحواره‌هاي انگاره‌اي در پژوهش كنوني نيز هست. بر پايۀ تقسيم‌بندي چهارگانۀ فوق، مفاهيم مقصد مربوط به هر نوع رابطه، كانون استعاري و بسامد وقوع آنها در بافت سوره / آيه مشخص و بررسي شده‌اند. طرحواره‌هاي شيئي در به وجود آمدن استعارۀ ساختار رويداد در قرآن نقش مستقيم و بنيادي دارند. سببيت، حالت‌ها و رويدادهاي متحرك سه جنبۀ پركاربرد در استعاره ساختار رويداد در قرآن‌اند و طرحوارۀ انگاره‌اي شيء نقش اصلي را در مفهوم‌سازي اين سه جنبۀ استعاري دارد. در اين بررسي تعداد 17 مفهوم مقصد با مجموع فراواني 34 مورد به دست آمد و تحليل شد. عذاب، آيه، رخداد قيامت، شر، اعمال، آرامش و زمان مفاهيم پركاربرد در 5 جزء آخر قرآن كريم‌اند كه با طرحوارۀ شيئي مفهوم‌سازي استعاري شده‌اند. [1] Santibáñez