رويكردي نوين در طراحي الگوي چند سطحي شكوفايي منابع انساني

پژوهش حاضر درپي طراحي الگويي براي تبيين شكوفايي منابع انساني ميان اعضاي هيئت‌علمي است. در اين پژوهش، مفهوم شكوفايي(تجربه هم‌زمان سرزندگي و يادگيري) به سطوح فردي، گروهي و سازماني تفكيك شده و تلاش گرديد تا براي اولين‌بار پيشايندهاي شكوفايي در هر سطح نيز به تفكيك مشخص شود. اين پژوهش ازنظر هدف، كاربردي و توسعه‌اي است و در آن از روش تحقيق كيفي استفاده شده است. جامعه آماري شامل  اعضاي هيئت‌علمي دانشگاه‌هاي دولتي شهر اصفهان بوده است. داده‌‍ها به روش مصاحبه نيمه‌ساختاريافته جمع‌آوري و براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها از روش تحليل تم استفاده شده است. سپس، از فن دلفي براي برآورد شاخص‌هاي ناشناخته و تعيين توافق صاحب‌نظران استفاده شده است. در ادامه شاخص‌‌هاي روايي محتوا محاسبه شده است. يافته‌هاي پژوهش نشان داد كه پيشايندهاي شكوفايي فردي منابع انساني شامل منابع وظيفه‌اي و منابع توسعه‌اي با نقش ميانجي منابع شخصي، پيشايندهاي شكوفايي گروهي شامل منابع اجتماعي و منابع تيمي با نقش ميانجي رفتارهاي كاري عاملي و پيشايندهاي شكوفايي سازماني شامل منابع فرهنگي با نقش ميانجي منابع سازماني بوده است. منابع اجتماعي و منابع تيمي ازمنظر مصاحبه‌شوندگان از پيشايندهاي شكوفايي فردي، گروهي و سازماني بوده است.