بررسي تطبيقي آيات و احاديث در گلستان سعدي و مرزبان‌نامه

آيات حكمي قرآن مجيد، همواره منبع الهام‌ بخش اديبان و شاعران مسلمان پارسي‌زبان بوده است و هر كدام به فراخور آثارادبي، شناخت و بينش خود، از درياي بيكران معارف قرآني بهره برده‏اند. سعدي شيرازي و سعدالدين وراويني در آثارخود از مضامين گوهربار كلام الهي بهره برده‏اند وآيات قرآني را همچون نگيني، زينت‌بخش سخن و كلام شيرين خود كرده‌اند تا به مدد احاديث نبوي، قصص و آيات الهي، خواننده را به شناخت اخلاقيات و ارزش‌هاي انساني و انجام عمل نيك فراخوانند. «مرزبان نامه» و «گلستان» از آثار مهم ادب فارسي در قرن ششم و هفتم در نوع نثر فني به شمار مي‌روند و ازآنجا كه يكي از خصيصه‌هاي مهم نثر اين دوره، استفاده از آيات و احاديث است؛ لذا مقاله حاضر تلاش مي‏كند با استفاده از روش توصيفي‌-‌ تطبيقي، نحوه كاربرد تجلي آيات و احاديث در دو كتاب گلستان و مرزبان‌نامه را با ذكر نمونه‌هاي مختلف از آيات، احاديث، مضامين قرآني، استشهادها و عبارت‌هاي عربي بيان كرده و شيوه‌هاي بروز و ظهور آيات و احاديث را در دو كتاب مذكور بررسي كند. يكي از نتايج پژوهش حاضر اين است كه سعدي و وراويني به خوبي توانسته‌اند مضمون‌ها و عبارت‌هاي عربي را با نثر فارسي تلفيق دهند.