بررسي ميزان يادگيري ايروبيك در دانشجويان كم‌تحرك با توجه به سبك‌هاي شناختي

هدف پژوهش حاضر، بررسي ميزان يادگيري ايروبيك در دانشجويان كم‌تحرك با توجه به سبك‌هاي شناختي بود. بدين‌منظور، 24 دانشجوي كم‌تحرك دختر با ميانگين سني (22.3 و انحراف استاندارد 1.187 به شيوه دردسترس انتخاب شدند و در سه گروه سبك شناختي (هر گروه هشت نفر) قرار گرفتند. هر سه گروه به‌مدت 16 جلسه يك‌ساعتي تحت‌‌آموزش ايروبيك ماراتن قرار گرفتند و سه مربي ايروبيك ميزان يادگيري آن‌ها را ارزيابي كردند. داده‌ها به كمك روش آماري تحليل واريانس (اندازه‌گيري مكرر) بررسي شدند. نتايج نشان داد كه شركت‌كنندگان مستقل از زمينه (P = 0.09) در مقايسه با شركت‌كنندگان وابسته به زمينه و بي‌طرف در مراحل يادداري و انتقال عملكرد بهتري داشتند و ميزان يادگيري آن‌ها بيشتر از دو گروه ديگر بود. مي‌توان نتيجه گرفت كه شركت‌كنندگان مستقل از زمينه به‌دليل پردازش خودكار، استفاده مؤثر از اطلاعات بدني و عوامل شناختي متفاوت ممكن است مهارت‌هاي حركتي را سريع‌تر ياد بگيرند.