روايت در جايگاه تحقيق و تحقيق در جايگاه روايت: نكات اشتراك و افتراق

روايت كنشي قديمي است كه هنوز هم در سراسر جامعه مدرن در هزاران شكل از رمان گرفته تا بازي‌هاي رايانه‌اي نمود يافته است. در عين حال هنوز حوزه تحقيق روايي از نوين‌ترين رويكردهاي پژوهشي است. از اين‌رو به سرعت در حال تحول مي‌باشد. اين مقاله به بررسي شكل نو ظهوري از تحقيق روايتي، به‌عنوان روايت در جايگاه پژوهش (NAR) مي‌پردازد. ابتدا به بررسي فرم آشناي تحقيق روايتي مي‌پردازيم كه تحقيق در جايگاه روايت (RAN) است و بر مبناي ابزار پژوهش استاندارد (به‌عنوان مثال، مصاحبه‌ها، مجلات ...)، و بر پايه مشاركت جمعي و تجارب شركت‌كنندگان به طريق تركيب روايي طراحي شده است. در ادامه آن را از نظر اشاعه و مخاطب، جمع‌آوري داده‌ها و تحليل، بيانيه هدف و تم بررسي مي‌كنيم. دررويكرد روايت در جايگاه پژوهش (NAR) زبان و شكل روايت، ذهنيت و تعميم و معيارهاي ارزيابي بررسي مي‌شود. در مقابل RAN كه فرايند تركيب روايت، ثانويه است و مشاركت جمعي در پژوهش بسيار حياتي است، در NAR روند تركيب روايت به‌عنوان مهم‌ترين ابزار مقدماتي جمع‌آوري دانش است و بر تشريك مساعي شركت‌كنندگان تكيه نمي‌كند. مقاله حاضر به كاوش در معيارهاي بديلي كه براي پژوهشگران روايتي مطرح شده‌اند پرداخته و در كل، برخي توافق‌ها و همپوشي‌ها بين اين معيار‌ها ديده مي‌شوند