نقش كيفيت زندگي در مدرسه و خودپنداره تحصيلي در اشتياق تحصيلي در دانش ‏آموزان پايه پنجم و ششم ابتدايي شهرستان ثلاث باباجاني

هدف اين پژوهش، بررسي نقش كيفيت زندگي در مدرسه و خودپنداره تحصيلي در اشتياق تحصيلي دانش‏آموزان پايه پنجم و ششم شهرستان ثلاث باباجاني است. روش پژوهش همبستگي(تحليل مسير) بوده است. جامعه آماري پژوهش شامل تمام دانش‏آموزان پايه پنجم و ششم دبستان شهرستان ثلاث باباجاني(420) نفر است كه باتوجه به جدول مورگان و با روش تصادفي طبقه اي 210 نفر براي نمونه (100 پسر و 110 دختر) انتخاب شده اند. براي جمع آوري داده‏هاي پژوهش از پرسشنامه كيفيت زندگي در مدرسه، خودپنداره تحصيلي و اشتياق تحصيلي استفاده شده است. نتايج تجزيه و تحليل داده‏ها نشان مي دهد كه كيفيت زندگي هم به طور مستقيم (519/0=β) و هم به طور غيرمستقيم (281/0=β) از طريق خودپنداره تحصيلي بر اشتياق تحصيلي تأثيرمي‏گذارد. همچنين خودپنداره تحصيلي به طور مستقيم بر اشتياق تحصيلي (347/0= β) تأثير مي گذارد. بهترين مسير براي پيش بيني اشتياق تحصيلي، مسير كيفيت زندگي در مدرسه به اشتياق تحصيلي بوده است. بنابراين، مي‏توان نتيجه گرفت كه كيفيت زندگي در مدرسه و خودپنداره تحصيلي از متغيرهاي مهم و مرتبط با تحصيل دانش‏آموزان هستند.