تحليل رابطه جامعه‌شناختي سبك زندگي و گرايش به حقوق شهروندي (مطالعه موردي دانشجويان پيام‌نور خراسان جنوبي)

شهروندي به عنوان رويكردي است كه به انواع حقوق انساني در جامعه اشاره مي‌كند و تعامل بين فرد و جامعه را جهت مي‌دهد. تلاش براي توسعه و حفظ حقوق شهروندي اهميت بنيادين خود را همچنان حفظ كرده است. اين حقوق فراهم آورنده عرصه‌هايي است كه مي‌تواند، بحث و گفتگو درباره سبك زندگي را فراهم آورد. هدف از اين مقاله تبيين جامعه‌شناختي سبك زندگي و رابطه آن با گرايش به حقوق شهروندي است. مباني نظري متأثر از آراء و نظريات گيدنز است. با توجه به روش پيمايش و مطالعه ميداني در بين دانشجويان دانشگاه واحد تحليل فرد در نظر گرفته شده است. شيوه نمونه‌گيري طبقاتي سيستماتيك و حجم نمونه مورد مطالعه بر اساس فرمول كوكران 373 در نظر گرفته شده است. شاخص سبك زندگي با ابعاد (مديريت بدن، اوقات فراغت، سليقه هنري و سليقه هنري و مصرفي) و گرايش به حقوق شهروندي در ابعاد گرايش به (حقوق مدني، سياسي، اجتماعي) مورد مطالعه قرار گرفته است. آلفاي كرونباخ به دست آمده از يافته‌هاي اطلاعات 73% بوده است؛ جمع‌آوري اطلاعات از طريق ابزار پرسشنامه محقق ساخته انجام شده و با استفاده از نرم‌افزار20 Spss و بهره‌مندي از آماره‌هاي استنباطي (رگرسيون و پيرسون) و توصيفي در نهايت، نتيجه گرفته شد كه به طوركلي شاخص سبك زندگي بر گرايش به حقوق شهروندي تأثيرگذار است. همچنين سبك زندگي بر گرايش به حقوق مدني، حقوق اجتماعي و حقوق سياسي تأثير دارد. نحوه اوقات فراغت و سليه هنري و مصرفي نيز بر گرايش به حقوق شهروندي تأثير دارد ولي نحوه مديريت بدن با گرايش به حقوق شهروندي رابطه‌اي ندارد. بنابراين پيشنهادهايي مي‌توان براي اين تأثيرگذاري مطرح كرد.