بازخواني ديدگاه مقدس اردبيلي در چيستي و ادله استصحاب

در ميان اصول عمليه، استصحاب هم به لحاظ كثرت كاربرد و هم به جهت گستره مباحث و تفاصيل، داراي جايگاه ويژه ‏اي است. استكشاف آراي اصولي محقق اردبيلي نقش سترگي در سامان‏دهي حلقات مفقوده آراي اصولي اين دوران بازي مي‏ كند. براي دريافت تأثير ايشان بر مكاتب اصولي پس از خود بايد دانست كه دو نفر از بزرگ‏ترين اصوليان پس از او يعني صاحب مدارك و صاحب معالم، از محقق اردبيلي متأثر هستند. نظر به اينكه محقق اردبيلي اثر اصولي شاخصي ندارند، شناخت ديدگاه ايشان در خصوص موضوع استصحاب، از واكاوي متون فقهي ايشان امكان‏ پذير است. اين نوشتار تلاش مي‏ كند ديدگاه اين فقيه نوآور را در ارتباط با حجيت استصحاب، از رهگذر آثار فقهي او رصد كند. بر خلاف مشهور اصوليان پس از شيخ انصاري، آخوند خراساني و محقق اردبيلي هيچ تفصيلي را در ارتباط با حجيت استصحاب برنتافته و قائل به حجيت مطلق استصحاب هستند. او حجيت استصحاب را مستند به دليل عقل مي‏ داند و براي ادله شرعي در اين مسئله تنها شأن تفسيري و ارشادي قائل است.