بررسي نابرابري منطقه‌اي در شهرستان‌هاي استان خوزستان

اهداف: هدف اصلي اين پژوهش، سنجش درجه توسعه‌يافتگي شهرستان‌هاي استان خوزستان براساس برخي شاخص‌هاي توسعه با هدف دستيابي به ميزان نابرابري‌هاي منطقه‌اي، همراه با ارائه راهكارهايي براي كاهش توسعه‌نيافتگي مناطق است.; روش: رويكرد حاكم بر پژوهش حاضر، توسعه اي كاربردي و روش انجام آن، توصيفي تحليلي است. براي بررسي توسعه منطقه اي استان خوزستان از 104 مؤلفه استفاده شد و براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها و درنهايت، رتبه‌بندي شهرستان ها از مدل هاي ويكور، تاپسيس، الكترا و مدل‌هاي ادغام (ميانگين رتبه‌ها، بردا و كپ‌لند) بهره گرفته شد.; يافته ها/ نتايج: براساس تجزيه‌وتحليلي كه با استفاده از مدل هاي ويكور، تاپسيس و الكترا انجام شد، شهرستان‌هاي استان خوزستان از توسعه‌يافتگي متفاوتي برخوردار بودند. با استفاده از روش ادغام، شهرستان هاي هفتگل، بهبهان و هنديجان در سطوح بالاي برخورداري و شهرستان هاي دزفول، شادگان و باوي، در سطح محروم‌ترين شهرستان ها ازلحاظ برخورداري از شاخص هاي توسعه قرار گرفته اند.; نتيجه گيري: استان خوزستان به‌عنوان يكي از استان هاي جنوب غربي كشور و به‌تبعيت از الگوي توسعه اي كشور، دچار مشكل تمركزگرايي و نابرابري در بين شاخص هاي توسعه است. براي رسيدن به توسعه پايدار، رفع نابرابريها، شكاف و تبعيض در نواحي داخلي آن امري ضروري است.