تاثير رهبري خودكامه بر سكوت و رفتارهاي كاري مخرب: تبيين نقش ميانجي‌گر معضلاتِ درك شدنِ اشتباه

سبك رهبري خودكامه از سبك هاي منفي و غيراخلاقي رهبري است و از سبك هاي لبه تاريك رهبري محسوب مي شود. با توجه به اثرات و تبعات منفي اين سبك رهبري، هدف اين پژوهش بررسي تاثير سبك رهبري خودكامه بر سكوت و رفتارهاي كاري مخرب با در نظر گرفتن نقش ميانجي گر معضلات درك شدن اشتباه بود. اين پژوهش از نوع همبستگي – توصيفي است. جامعه آماري پژوهش شامل كاركنان ستادي يكي از نهادهاي انتظامي شهر تهران بود كه تعداد نمونه آماري 89 نفر تعيين شد. روش نمونه گيري تصادفي در دسترس و ابزار گردآوري داده ها پرسشنامه بود. به منظور تجزيه و تحليل داده ها، از روش تحليل عاملي تأييدي و مدل‌سازي معادلات ساختاري و نرم افزار Smart PLS استفاده شد. بر مبناي نتايج پژوهش مشخص گرديد رهبري خودكامه داراي تاثير مثبت و معنادار بر رفتارهاي كاري مخرب و معضلات درك شدن اشتباه است. نتايج نشان داد رابطه معناداري بين رهبري خودكامه با سكوت كاركنان و معضلات درك شدن اشتباه با رفتارهاي كاري مخرب وجود ندارد. همچنين نقش ميانجي گر معضلات درك شدن اشتباه در رابطه بين رهبري خودكامه و سكوت تاييد شد ولي نقش ميانجي گر معضلات درك شدن اشتباه در رابطه بين رهبري خودكامه و رفتارهاي كاري مخرب تاييد نگرديد.