نقش مهندسان آلماني در معماري معاصر ايران (با تأكيد بر دورۀ پهلوي اول بين سال‌هاي 1304 تا 1320)

بيان مسئله: آلمان همواره يكي از شركاي مهم اقتصادي، سياسي و فرهنگي ايران بوده است. در دوران حكومت پهلوي اول كشور آلمان نقش ملموسي در شكل‌گيري برخي مراكز دانشگاهي، اقتصادي و صنعتي در ايران داشت. از اين‌رو عده‌اي متخصص و صاحب‌نظر آلماني در حوزه‌هاي مختلف نظير صنعت، اقتصاد و اساتيد برجستۀ دانشگاه، زمينه را براي بنيان‌كردن كشوري مدرن فراهم كردند، بالطبع معماري نيز در كنار ساير پديده‌هاي اجتماعي، سياسي و فرهنگي دستخوش تغييرات اساسي شد و معماران آلماني در اين جريان نقش ويژه‌اي ايفا كرده‌اند.هدف: پژوهش حاضر به دنبال بررسي نقش متخصصان آلماني‌ در معماري معاصر ايران است تا در نهايت به تبيين دستاوردها و ويژگي‌هاي آثار معماران و متخصصان آلماني‌اي بپردازد كه در ايران حضور داشته‌اند.چارچوب نظري تحقيق: با قدرت‌گرفتن رضاشاه روابط ايران و آلمان به‌تدريج از مرحلۀ سردي كه جنگ جهاني اول موجبات آن را فراهم كرده بود خارج شد، و از طرف ديگر در سال‌هاي دهۀ سوم قرن بيستم آلمان دوباره درصدد برآمد تا روابط خود را با ايران گسترش دهد، از همين رو مراودۀ بين دو كشور، زمينۀ حضور متخصصان و مهندسان آلماني را در ايران فراهم كرد.روش تحقيق: در اين پژوهش از روش تحقيق تاريخي تفسيري و همچنين روش توصيفي و تحليلي به ‌صورت آميخته استفاده‌ شده است. بر اين اساس با بهره‌گيري از منابع تاريخي و منابع اسنادي به شناسايي و معرفي متخصصان آلماني و نقش آنها در ايران و بازتاب آن بر جنبه‌هاي مختلف معماري معاصر پرداخته خواهد شد.نتايج تحقيق: تأثير مهندسان آلماني بر معماري ايران را مي‌توان در سه بخش دسته‌بندي كرد:1. افزايش كيفيت ساخت و تحول در روند معماري سنتي ايران از طريق به‌‌كارگيري مصالح نوين؛2. زمينۀ طراحي عملكردهاي جديد؛ و 3. بخش زيبايي‌شناسي و نمادپردازي.