تحليل سبك شناسي رباعيات مهستي گنجوي

مهستيِ گَنجَوي(490 577ق.) بانوي شاعر ايراني در سده ششم هجري، پس از خيام برجسته‏ترين رباعي‏سراي ايران به شمار مي‏آيد.وي را همچنين پايه‏گذار مكتب«شهر آشوب»در قالب رباعي شناخته‏اند كه بعدها در عصر صفوي رواج بيشتر يافته. در شعر مهستي وجود فعلها و واژگان فارسي كهن؛ مثل: بخسبم، آهيخت، پار، تنك خام؛ تلفظهاي كهن، مثل قافيه خوش با آتش و كَش نيز كاربرد بايستن و شايستن در معناي تام دلالت بر تأثير پذيري شاعر از سبك خراساني است. ايهام،شهر آشوب،مراعات نظير،كنايه ،تشبيهات مركب و تفضيل و حسن تعليل و ايهام هنري وجناس بخصوص مركب از جمله آرايه هاي برجسته رباعيات مهستي است. در ميان اشعار شاعر بسامد مضمون‌هاي غنايي و ارج نهادن به مقام معشوق، انديشه خيامي و خوش باشي، شهر آشوب‌ها، نكته هاي طنز آميز و هزليات قابل تأمل است. در اين مقاله سعي بر اين است تا سبك رباعيات مهستي در سه لايه زباني و ادبي و فكري تحليل شود.