موانع تحقق مديريت مشاركتي آبياري در ايران از ديدگاه مديران اجرايي و كارشناسان

در اين مقاله، موانع مديريت مشاركتي منابع آب كشاورزي از ديدگاه مديران اجرايي و كارشناسان سه اجتماع(شركت سهامي آب منطقه اي گيلان، سازمان جهاد كشاورزي گيلان و دانشگاه گيلان و دانشگاه خوارزمي) با بهره گيري از روش كيو مورد بررسي قرار گرفته است. تجزيه و تحليل يافته هاي پژوهش نشان مي دهد كه سه ديدگاه كلي در زمينه موانع تحقق مديريت مشاركتي منابع آب كشاورزي وجود دارد كه به سه دسته نهاديساختاري؛ فنيسخت افزاري؛ و فرهنگي رم افزاري قابل تقسيم است.  بر اين اساس، براي رفع اين موانع، راهكارهايي همچون بازنگري و اصلاح ساختار حاكمتي وزارت نيرو در راستاي مديريت مشاركتي آبياري؛ شفاف سازي قوانين موضوعه منابع آب و جايگاه تشكل هاي آبياري؛ تامين مالي بهبود و بازسازي تاسيسات آبياري و زهكشي از طريق مشاركت بخش دولتي-خصوصي؛ هدايت بودجه هاي دولتي در مسير تحريك سرمايه گذاري هاي محلي؛ اطلاع رساني و آموزش كشاورزان در زمينه سياستها و اهداف دولت، بحران جهاني و ملي آب، ضرورت و الزامات انتقال مديريت آبياري به بهره برداران، اصول و اهداف تشكل ها و انجمن هاي آبياري پيشنهاد شده است.