سرعت هدايت اعصاب محيطي حسي و حركتي در بيماران ديابتي ارجاعي به كلينيك الكترودياگنوز

مقدمه: ديابت شايع‌ترين بيماري غدد درون‌ريز و شايع‌ترين علت پلي نوروپاتي محيطي است. معاينه‌ي باليني و الكترونوروگرافي ارزش بسياري در تشخيص زودرس و جلوگيري از عوارض ناتوان‌كننده‌ي نوروپاتي دارند. هدف از اين مطالعه بررسي يافته‌هاي الكترونوروگرافي در بيماران ديابتي بود. روش‌ها: مطالعه‌ي توصيفي- تحليلي حاضر بر روي 103 بيمار ديابتي كه جهت انجام تست‌هاي الكترونوروگرافي به يك كلينيك خصوصي مراجعه كرده بودند، انجام گرفت. همه‌ي بيماران تحت معاينه‌ي نورولوژيك و الكترونوروگرافي سه عصب حركتي مديان، پرونئال عمقي و تيبيال و سه عصب حسي مديان، پرونئال سطحي و سورال قرارگرفتند. در هر عصب سرعت هدايت عصب، تأخير انتهايي و ارتفاع موج اندازه‌گيري شد. رفلكس H در هر دو پا در عضله‌ي سولئوس اندازه‌گيري شد. يافته‌ها: 30 نفر از افراد تحت مطالعه مبتلا به ديابت نوع I و 73 نفر مبتلا به نوع II بودند. 82 نفر مبتلا به نوروپاتي محيطي بودند. با افزايش مدت زمان بيماري، ميزان بروز نوروپاتي نيز افزايش داشت. بيشترين شكايت بيماران احساس خواب‌رفتگي و گزگز شدن اندام‌ها (72 درصد) و بيشترين يافته‌ي باليني كاهش رفلكس مچ پا (94 درصد) و حساس‌ترين پارامتر تشخيصي غيرطبيعي بودن رفلكس H (در 92.6 درصد) بود. به طور كلي پارامتر ارتفاع نسبت به تأخير انتهايي حساسيت بيشتري داشت. نتيجه‌گيري: با توجه به يافته‌هاي اين مطالعه، تست‌هاي الكترونوروگرافي به خصوص پارامترهاي سرعت هدايت عصبي شاخص‌هاي با ارزشي در تشخيص نوروپاتي ديابتي هستند.