معنا شناسي «اغواء» در قرآن با تأكيد بر روابط مفهومي

تحليل معنايي واژگان و شناخت روابط مفهومي بين آن ها، يكي از راهه هاي دست يابي به دقايم معناست. اين امر در باب قرآن كري مكه سطوح معنايي متعددي دارد و مينش واژگان آن در نهايت برحسب روابط بينامتني ميان » اغواء « انسجام است، ضرورتي ويژه مي يابد. در اين پژوهش، معناي واژه واحدهاي زبان، با روش تحليلي و توصيفي بررسي شده است. در پرتو شناخت روابط مفهومي اين واژه نظامي تصويري نمايان مي شود كه موجي از تفكر را ،» اغواء « و » ربّ « و بسامد هاي همنشيني در آن استعمال شده، يعني صحنه اِعتدار » اغواء « مي آفريند. محورهاي دوگانه اي كه اشتقاق هاي واژه مجرمان در پيشگاه الهي و داستان ابليس و خروج او از بهشت، تصويرگر نظام فرمانروايي مطلم طهرد « و » فروافتادن « خداوند است. مفهوم اين ريشه واژه، قدر مشترك معاني سهامي و عربي، يعني نوعي هم معنايي نيز با ،» عصي « و » اضلال « است. اين واژه علاوه بر داشتن رابطه همنشيني با » شدن نيز حاكي از نوعي بار عاطفي در آن است، » رشد « واژگان مذكور دارد. تقاب معنايي اين واژه با مفهوم به اين مفهوم كه بر فروافتادن و ساقط شدن معنوي و مقامي تأكيد مي كند.