تجربه‏ زيسته زنان نجات‏ يافته از خودسوزي در بخش كوهناني‌ـ كوهدشت

خودكشي يكي از آسيب‏هاي اجتماعي موجود در جوامع مختلف است كه به شيوه‏هاي گوناگوني انجام مي‏شود؛ خودسوزي يكي از اين شيوه‏هاي دردناك است. مقاله حاضر با هدف مطالعه تجربه‏ زيسته زنان نجات‏يافته از خودسوزي در بخش كوهناني شهرستان كوهدشت، كه طي سال‏هاي 1383 تا 1396 به خودسوزي اقدام كرده‌اند، صورت گرفته است. محققان در اين پژوهش كيفي از روش‏ پديدارشناسي تفسيري، نمونه‏گيري هدفمند و تكنيك مصاحبه عميق با 10 زن براي جمع‏آوري اطلاعات بهره جسته‏اند. همه مصاحبه‏ها ضبط و بلافاصله روي كاغذ نگاشته ‏و با رويكرد تفسيري تحليل شد. يافته‏هاي پژوهش، كه حاصل استخراج از مصاحبه‏هاست، شامل مقوله‏هاي «سنت‏گرايي فرهنگي»، «چالش‏هاي اقتصادي»، «كمبود مهارت‏هاي ارتباطي»، «خشونت شوهران عليه زنان»، «ناخوشايندي طلاق»، «ابراز خود و رهايي» و «دسترسي آسان به مواد خودسوزي» است. نتايج پژوهش بيانگر تعامل ابعاد مختلف فرهنگي‌ـ اجتماعي، اقتصادي و رواني در فرايند اقدام به خودسوزي زنان روستايي و موقعيت‏مند بودن اين ابعاد است. در آخر، پيشنهادهايي متناسب با ظرفيت‏هاي موجود ارائه شد.