گذار از روش به پساروش آنتي دوآليستي در انديشه سياسي غرب؛ پيامدها و چشم‌اندازها

تمايز ذهن- عين در معرفت‌شناسي دكارتي منجر به شكل‌گيري نوعي معرفت‌شناسي شد كه وجه اساسي آن دوآليست يا دوگانه گرايي است كه جهان بيرون از ذهن را به مثابه عينيتي مسلم مفروض مي گيرد و كشف عينيت را هدف غايي معرفت يا آنچه كه «روش علمي» خوانده مي‌شود، قلمداد مي كند؛ ولي چرخش‌هاي سه گانه هستي شناختي، زبانشناختي و منطقي از نيمه قرن بيستم به بعد منجر به نقد روش علمي معطوف به معرفت شناسي كانتي شد. يكي از ادعاهاي مقاله حاضر اين است كه به كمك منطق فازي مي توان بر نظام معرفتي دوئاليستي به ارث رسيده از رئاليسم غلبه يافت؛ لذا مسئله اصلي اين است كه با نقد و انحلال پيش‌فرض‌هاي معرفتي و منطقي از جمله دوآليسم، روش علمي چه سرنوشتي پيدا مي كند؟ براي پاسخ به اين مسئله، پس از بررسي تبارشناسانه نظام معرفتي روش علمي، چرخش‌هاي سه گانه (منطقي، وجودي و زباني) به مثابه عامل گذارِ روش دوآليستي به پساروش آنتي‌ دوآليستي، بررسي خواهد شد كه در اين چرخش، گذار از منطق ارسطويي به منطق فازي و نقش برجسته منطق فازي در اين چرخش محوريت خواهد داشت