جايگاه طبيعت در نظام هگل (آيا حقيقت، زمانمند است؟)

در واپسين بخش «دانش منطق»، از ايدۀ مطلق سخن مي‌رود. شللينگ در تاريخ فلسفۀ خود، بخش مطلق نظام علمي هگل را، بحث از خدا در مرتبۀ درون‌ذات مي‌داند. حركت از هر مقوله به مقوله‌اي ديگر، گرچه صيرورت است، بارور شدن مفاهيم و منتهي شدن آن‌ها به ايدۀ مطلق نيز هست. ازاين‌رو، ورود از منطق به طبيعت، تداعي‌گر همان پرسش معروف است كه چگونه خداوند به طبيعت پا مي‌گذارد؟ اهميت جايگاه طبيعت در فلسفۀ هگل، در همين پرسش نهفته است. از سوي ديگر، خصلت مهم سلبيت كه يگانه محرك نظام هگلي است، در روند عبور از منطق به طبيعت، با وضوح بيشتري نمايان مي‌شود.