عوامل مؤثر بر تغيير كاربري اراضي شيب دار مناطق روستايي مورد: منطقه ي هزار جريب استان مازندران

بهره برداري زراعي در اراضي شيب‌دار مناطق روستايي به دليل خاك ورزي غيراصولي و زراعت نامناسب، بـر روي حاصـلخيزي خاك و نفوذپـذيري آب تأثير منفي داشته و موجب تشديد فرسايش خاك مي‌گردد. از مهمترين اقدامات جهت جلوگيري از فرسايش خاك در اراضي شيب­دار، ايجاد پوشش گياهي است كه يكي از راهكارهاي مهم در اين راستا، تبديل اراضي زراعي به باغي است. بر اين اساس در اين مطالعه، به بررسي عوامل مؤثر بر تغيير كاربري زراعي به باغي در اراضي شيب‌دار مناطق روستايي منطقه­ي هزارجريب واقع در استان مازندران با استفاده از مدل رگرسيوني چند متغيره و مدل لاجيت پرداخته شده است. عوامل مؤثر بر تغيير كاربري شامل سه گروه عوامل اقتصادي، اجتماعي و فني- زيست محيطي است. داده‌هاي مورد نياز با استفاده از روش نمونه‌گيري تصادفي طبقه‌اي و از طريق تكميل 120 پرسشنامه در منطقه هزارجريب شهرستان‌هاي بهشهر و نكا جمع آوري گرديده است. نتايج نشان داد كه متغيرهاي سن، ميزان تحصيلات، درآمد محصولات باغي و كسب اعتبار و منزلت اجتماعي بالاتر ناشي از مالكيت باغ در سطح معني داري پنج درصد بر ميزان تغيير كاربري زراعي به باغي كشاورزان مؤثر بوده است. در اين راستا، سياست‌هايي نظير كاهش هزينه نهاده‌هاي باغي، اعطاي تسهيلات مالي كم بهره و بلندمدت به كشاورزان، ايجاد مراكز خريد تضميني و سردخانه‌ها براي محصولات باغي در هر منطقه، افزايش آگاهي كشاورزان از عواقب بهره‌برداري غير اصولي اراضي شيب‌دار و نيز، برنامه‌ريزي‌هايي در جهت ترويج الگوي كشت متناسب با توسعه پايدار توصيه مي‌گردد.