بررسي احساس خوب داشتن در بيماران مبتلا به ديابت نوع2 مراجعه‌كننده به واحدهاي ديابت تحت پوشش مراكز بهداشتي درماني دانشگاه علوم پزشكي تهران

مقدمه: با توجه به اهميت شناسايي ابعاد احساس خوب داشتن (wellness) با ديابت، اين مطالعه با هدف شناخت عوامل مؤثر بر ابعاد احساس خوب داشتن در بيماران ديابتي نوع 2 انجام شد. روش‌ها: اين مطالعه توصيفي- تحليلي بر روي 621 بيمار ديابتي نوع 2 به روش نمونه‌گيري تصادفي ساده انجام شد. ابزار جمع‌آوري اطلاعات پرسش‌نامه دو قسمتي بود. قسمت اول شامل سؤالات دموگرافيك و قسمت دوم ،پرسش‌نامه استاندارد سنجش احساس خوب داشتن با ديابت بود. اين پرسش‌نامه پس از ترجمه و باز ترجمه وتأييد اعتبار و پايايي مورد استفاده قرارگرفت. به منظور تجزيه و تحليل داده‌ها از نرم‌افزار SPSS نسخه 5/11 استفاده شد و نتايج در سطح كمتر از05/0معني‌دار تلقي گرديد. يافته‌ها: ميانگين نمره كلي احساس خوب داشتن 11±137.6 بود. بين جنسيت و بعد معنوي احساس خوب داشتن، بين سابقه خانوادگي و ميانگين كلي احساس خوب داشتن، بين ميزان تحصيلات و دوبعد فيزيكي و ذهني، بين نوع درمان و ميانگين كلي و ذهني، بين ميزان درآمد باسه بعد رواني، اجتماعي و ذهني، ارتباط آماري معني‌دار يافت شد. بين بعد معنوي و ذهني با احساس خوب داشتن كل همبستگي مثبت معني‌دار وجود داشت. نتيجه‌گيري: فاكتورهاي جنسيت، سابقه خانوادگي، ميزان تحصيلات، نوع درمان وميزان درآمد از عوامل مؤثر بر احساس خوب داشتن در بيماران ديابتي نوع 2، مي‌باشد.