نقد ديدگاه ابن تيميه در احتفال بمولد النبي

احتفال بمولد النبي (ص) از مراسم‌هايي است كه در جامعۀ اسلامي رايج است و مسلمانانِ زيادي در اين برنامه شركت مي‌كنند و حتي اموالي را به‌شكرانۀ ميلادِ ايشان در اين راه انفاق مي‌نمايند. ابن‌تيميه با تفسيري خاص از «سنت» و «بدعت»، ضمن بدعت دانستنِ اين مراسم به‌دليل «عدم‌اهتمام پيامبر به اين احتفال» و «عدم‌اهتمامِ سلف بر انجام اين مراسم با وجود مقتضي و نبودِ ‌مانع» با اجراي اين مراسم‌ها مقابله كرده و اين مراسم را از مصاديق بدعت خوانده است؛ تا جايي كه برگزاركنندگانِ اين جشن را بدعت‌گذارِ در دين، و كافر دانسته است. اما با تكيه بر آيات شريف قرآن و همچنين منابع معتبر روايي، به‌خوبي روشن مي‌شود كه اين ادعاي ابن‌تيميه بي‌اساس است؛ زيرا بنا بر آياتي كه پيامبر را «رحمة للعالمين» مي‌داند و ما را به شكرگزاري و شادي به‌واسطۀ اين رحمت الهي ملزم مي‌كند، و همچنين با تكيه بر منابع معتبر روايي، اثبات مي‌شود كه شادي به‌واسطۀ ميلاد پيامبر امري نيكو و پسنديده است. رواياتي مانند روايت روزه‌‌گرفتنِ پيامبر در روز دوشنبه، روايت تخفيف در عذاب ابولهب به‌واسطۀ آزادكردنِ «ثويبه» به‌خاطر خبردادن از تولد پيامبر، و روايت روزۀ روز عاشورا، شرعي بودنِ اين عمل را اثبات كرده‌اند. علاوه بر اين، ديدگاه و سيرۀ علما در قرن‌هاي متمادي بر اين بوده است كه به برگزاريِ جشن تولد پيامبر اهتمام داشته باشند. در اثبات مشروعيت آن نيز كتاب‌هاي متعددي نگاشته‌اند.