تربيت و آموزش از منظر آموزه‌هاي اخلاقي مثنوي

نهادينه‌شدن نقش تربيت و آموزش در توسعه و بالندگي نسل جوان و نوجوان و پيوند آن با ادبيات تعليمي بخش وسيعي از نظام آمورشي امروز را تشكيل مي‌دهد و هدف اين ادبيات،تربيت و آموزش و بهبود منش اخلاقي انسان‌ها براي رسيدن به سعادت و نيكبختي در دنيا و آخرت است. مولانا در مثنوي، به شيوه خاص خود،مباني تربيت و آموزش را بيان مي‌كند. او اخلاق و عرفان را در كنار هم مي‌نشاند و با استعانت از قرآن كريم و احاديث به آموزه‌هاي خود رنگ ديني مي‌دهد. مولوي از شيوه­ تمثيل در طرح مباحث اخلاقي بهره مي­گيرد تا هر كسي فراخور ظرف وجودش از آن بهره گيرد. بررسي آراي تربيتي مولوي بيانگر ديدگاه جامع و انساني وي به مقوله تربيت و آموزش است؛ به يقين ديدگاه‌هاي وي بيانگر بسياري از روش‌هاي نوين امروز آموزشي است. در نتيجه پژوهش حاضر، به استخراج و تحليل دلالت‌هاي اخلاقي و تربيتي از نگاه مولوي پرداخته است.