شناسايي و اولويت‌بندي راهبردهاي يادگيري كاركنان در محيط‌كار با استفاده از تكنيك‌هاي سلسله‌مراتبي فازي و تاپسيس

امروزه سرعت و شدت تغييرات محيطي توسعه پيوسته قابليت‌هاي كاركنان و يادگيري مستمر و به‌هنگام را ضروري ساخته است. از اين رو پژوهش حاضر به شناسايي و اولويت‌‌بندي راهبردهاي يادگيري كاركنان در محيط كار در يكي از سازمان‌هاي دفاعي كشور پرداخته است. پژوهش حاضر كاربردي و كمي است و به روش پيمايشي انجام شده است. بدين منظور 10 عامل اصلي مربوط به راهبردهاي يادگيري كاركنان در محيط كار شناسايي شد و با نظرسنجي از 230 نفر از كاركنان آموزشي سازمان مورد مطالعه و با استفاده از روش تحليل عاملي اكتشافي به دو گروه «يادگيري رسمي و غيررسمي» و «يادگيري خودراهبر» دسته‌بندي شده‌اند. سپس پرسشنامه مقايسات زوجي (فازي) طراحي و بين خبرگان آموزشي توزيع شد و 15 پرسشنامه تكميل‌شده گردآوري شد. اولويت‌بندي عوامل مربوط به هر يك از اين دو راهبرد يادگيري نيز با دو روش اي.اچ.پي فازي و تاپسيس انجام شده است. بر اين اساس پيشنهادهايي كاربردي به منظور ارتقاي اثربخشي راهبردهاي يادگيري مورد استفاده در سازمان مورد مطالعه ارائه شده است.