بررسي و تحليل نابرابري‌هاي ناحيه اي در شهرستان‌هاي استان اردبيل طي دوره هاي 1390-1385

در اين پژوهش براي نشان دادن نابرابري ميان شهرستان هاي استان اردبيل 60 شاخص توسعه در بخش هاي بهداشتي درماني، اجتماعي، آموزشي، فرهنگي، زيربنايي، با استفاده از مدل ويكور مورد تجزيه و تحليل قرار گرفته اند. همچنين جهت تجزيه و تحليل اطلاعات و ترسيم نمودارها و نقشه ها از نرم افزارهاي Excel، SPss، ARC Map 10.1 استفاده شده است. همچنين جهت تعيين وزن شاخص هاي پژوهش از طريق تكميل پرسش نامه توسط كارشناسان ( 20 نفر از كارشناسان و متخصصان) از مدلAHP استفاده گرديد. طبق بررسي هاي صورت گرفته به اين نتيجه رسيديم كه در سال 1390 از مجموع 10 شهرستان استان اردبيل، شهرستان اردبيل، توسعه يافته و شهرستان هاي گرمي، سرعين و خلخال شهرستان هاي رو به توسعه، شهرستان هاي پارس آباد، بيله سوار و نمين كمتر توسعه يافته و شهرستان هاي مشگين شهر، نير و كوثر توسعه نيافته اند. اين نابرابري ها بازتاب و برآيند عوامل محيطي، اقتصاد سياسي، نارسايي هاي نظام برنامه ريزي فضايي به ويژه قطب رشد شهر اردبيل مي باشد. همچنين طبق تحليل و بررسي ها صورت گرفته به اين نتيجه رسيديم كه نابرابري ناحيه اي در مقياس شهرستان هاي استان اردبيل به صورت نامتعادل مي باشد، بين جمعيت هر شهرستان و ميزان توسعه يافتگي آن رابطه معناداري مثبتي وجود دارد، بين فاصله از مركز استان و ميزان توسعه يافتگي رابطه معناداري مثبتي وجود دارد.