تحليل عوامل مؤثر بر توسعه كارآفريني گردشگري روستايي در شهرستان چابهار

گردشگري روستايي مي‌تواند به‌عنوان منبع جديد درآمد براي روستاييان باشد. اين ديدگاه كارآفرينانه مستلزم مديريت و برنامه‌ريزي خاصي است تا گردشگران علاوه بر ديدن مناظر و چشم‌اندازهاي طبيعي و تاريخي آن نقاط، با آداب‌ورسوم و فرهنگ آنجا آشنا شوند. ازاين‌رو، در پژوهش حاضر، عوامل مؤثر بر توسعه كارآفريني گردشگري روستايي شهرستان چابهار موردمطالعه قرار گرفت. پژوهش حاضر ازنظر هدف كاربردي و توسعه‌اي و به لحاظ روش انجام تحقيق، توصيفي- تحليلي مي‌باشد. جامعه آماري تحقيق، روستاهاي هدف گردشگري تيس، بريس، رمين و باهوكلات مي‌باشد كه داراي بيش‌ترين جاذبه‌هاي گردشگري مي‌باشند. نمونه آماري اين تحقيق مديران و مردم محلي در دسترس مي‌باشد. به‌منظور تعيين روايي صوري و محتوايي پرسشنامه‌ها ازنظر متخصصين و اساتيد خبره استفاده شد. همچنين روايي سازه نيز به‌كاربرده شد. براي تعيين سنجش پايايي ابزار تحقيق از آزمون آلفاي كرونباخ استفاده شد كه مقدار آن 85/0 محاسبه شد. به‌منظور بررسي و برازش متغيرهاي نهفته و آزمون فرضيه‌هاي پژوهش از روش مدل‌سازي معادلات ساختاري با نرم‌افزار LISREL استفاده شد. نتايج مدل يابي معادله ساختاري ضمن تأييد برازش مدل نشان داد كه عوامل فردي، ساختاري، پشتيباني- حمايتي و محيطي بر توسعه كارآفريني گردشگري روستايي تأثير معناداري دارند؛ اما عامل اجتماعي – فرهنگي، تأثير معناداري بر توسعه كارآفريني گردشگري روستايي ندارد. همچنين، نتايج اين پژوهش نشان داد كه عوامل ساختاري بيشترين تأثير را بر توسعه كارآفريني گردشگري روستايي شهرستان چابهار دارد و عوامل فردي، محيطي، پشتياني – حمايتي و اجتماعي- فرهنگي در درجات بعدي اهميت قرار دارد.