تأملاتي در نسبت ميان عقل و امام معصوم(ع)

يك مسئله اساسي در مباحث امام‌شناسي كه به ندرت دربارۀ آن بحث شده، اين است كه چه رابطه و نسبتي ميان وجود امام با عقل، اعم از عقل به معناي هستي‌شناسانه و معرفت‌شناسانه برقرار است. هدف: امام(ع) به سبب مقام و رتبۀ وجودي، از قدرت عقلاني برتر و معارف الهي برخوردار است كه از آن براي شناخت و درك اشيا و هدايت به سوي حقيقت بهره مي‌‌گيرد. هدف از اين نوشتار اين بود كه به مسائل پيرامون مقولۀ عقل امام و نسبت ميان الهامات ربّاني و علوم و معارف شهودي و لدنَي امام با عقلش و نيز رابطۀ ميان عقل و علم امام(ع) بپردازد. روش: پژوهش پيش رو با شيوۀ توصيفي و تحليلي به اين موضوع غامض و پيچيده كه كمتر مورد توجه و رمزگشايي قرار گرفته، پرداخته است. يافته‌ها: قرآن و روايات با اشاره به عصمت و خطاناپذيري عقل و اهل بيت(ع) و كاركرد يگانه‌اي كه هر دو در هدايت بشر داشته‌اند، ما را به اين نكته رهنمون مي‌سازند كه با توجه به كمال نفس امام، عقل ايشان، هم به عنوان منبع و هم ابزار شناخت كامل بوده و نقص ندارد. نتيجه‌گيري: به نظر مي‌رسد عقل به عنوان يك حقيقت مجرد و مستقل كه اولين و محبوب‌ترين مخلوق و واسطۀ ايجاد موجودات ديگر معرفي شده است، در واقع به حقيقت وجود امام معصوم(ع) اشاره دارد.