روند و الگوهاي مهاجرت در استا‌ن‌هاي مرزي كشور

با توجه به سكونت نيمي از جمعيت كشور در استان‌هاي مرزي و اهميتي كه از لحاظ امنيتي براي كشور دارند، شناخت فرايند مهاجرت در اين استان‏ها براي سياستگذاران جمعيتي و اجتماعي ـ اقتصادي اهميت دارد. مهاجرت به سبب پيامدهاي زباني، اجتماعي، فرهنگي و رواني‌اش، هويت و ارزش‌هاي مهاجر را دستخوش تغيير مي‌سازد. هدف اين مقاله، بررسي روند و الگوهاي مهاجرت در استان‌هاي مرزي كشور طي دو دهه‌ي اخير است. روش تحقيق، توصيفي و مبتني بر تحليل آماري داده‏هاي سرشماري است. نتايج پژوهش نشان مي‏دهد كه جريان مهاجرت‌ در استان‌هاي مرزي روند كاهش داشته و الگوي غالب، افزايش مهاجرت‌هاي برون‌‌استاني است. هم‌چنين، روندهاي مهاجرت حاكي‏ست كه استان‌هاي خوزستان، كرمانشاه و سيستان ‏و بلوچستان از قطب‌هاي اصلي مهاجرفرست، و بوشهر، گيلان، مازندران و هرمزگان از قطب‏هاي‌ اصلي مهاجرپذير هستند. به‌طوركلي، با توجه به حجم انبوه جمعيت در سن كار، سطح پايين توسعه، ميزان‌ بالاي بيكاري و كمبود فرصت‌هاي شغلي، مهاجرت به‏ويژه از نوع برون‌استاني افزايش يافته است.