نقش آموزه‌هاي ديني در رشد علم تجربي

يكي از مسائل مهم در ارتباط ميان علم و دين، نوع تعاملي است كه دو حوزۀ دين و علم تجربي با يكديگر دارند. به منظور فهم بهتر اين تعامل، لازم است نقش مفاهيم و آموزه‌هاي دين در روند حركت علم ارزيابي گردد. اين مقاله برآن است تا دربارۀ آموزه‌هايي از دين سخن بگويد كه نقش مثبتي در رشد و حركت علم تجربي داشته است و القاي اين نوع مضامين به جامعه موجب ترغيب ايشان به علم تجربي مي‌شود. بررسي اين آموزه‌ها و مضامين ديني همچنين مي‌تواند ما را در رسيدن به علمي كه مطلوب دين است، راهنمايي كند. اين آموزه‌ها در دو حوزۀ نظري و عملي ارزيابي خواهد شد. آموزه‌هاي نظري عمدتاً در قالب مباني متافيزيكي علم تجربي در جريان حركت علم اثرگذار بوده و آموزه‌هاي عملي عمدتاً در قالب امور انگيزشي به رشد علم كمك كرده است.