بررسي اثرات سن، خستگي، تجربه و آموزش بر خطاي انساني خلبانان در وقوع سوانح هوايي جهان

اهميت بررسي سوانح هوايي در يافتن ريشه و علت‌هاي احتمالي وقوع سانحه و جلوگيري از وقوع سوانح مشابه است. بر اساس آخرين آمار، در 80 درصد سوانح هوايي عامل انساني به‌ويژه خلبان و كادر پروازي از علت‌هاي سانحه بوده است. لذا بررسي اثر عامل انساني و به‌طور خاص خلبان مي‌تواند كمك شاياني در شناسايي و رفع علل سانحه كرده و در جلوگيري از سوانح مشابه كمك كننده باشد. در اين مقاله، با بررسي تحليل‌هاي آماري، به مبحث بررسي سوانح هوايي با تاكيد بر اهميت سن، خستگي، تجربه و آموزش خلبان كه با تأثيرگذاري بر ريسك و خطاي انساني خلبان به وقوع سوانح هوايي منجر مي‌شوند، پرداخته شده است. با توجه به نتايج حاصل، بررسي كارآمدي قانون 60 سال و 65 سال براي بازنشستگي و جدايي خلبانان از پرواز امري ضروري است. اما مهم‌تر از آن، اهميت بررسي موردي خلبانان مسن براي تائيد سلامت فيزيكي، فيزيولوژيكي، روحي و رواني آن‌هاست كه مي‌تواند محل قطع زنجيره ايمني باشد. از طرفي بر اساس مطالعات، خلبانان بايد براي كنترل آسيب‌هاي ناشي از اختلالات/ ناتواني‌هاي پروازي به‌دليل مصرف مواد مخدر، در محدوده‌ي سني30 تا 45 سال، براي كنترل آسيب‌هاي ناشي از مصرف الكل در محدوده‌ي سني 41 تا 45 سال و براي كنترل آسيب‌هاي ناشي از حملات قلبي-عروقي بايد آنان را در محدوده‌ي سني 51 سال به بعد مورد بررسي بيشتري قرار داد تا با شناسايي خطرات از وقوع سوانح از اين دست جلوگيري شود.