رابطه معناشناسي با آواشناسي

در نوشتار حاضر، يكي از بنيادي‌ترين رشته‌هاي زبان‌شناسي يعني معناشناسي و آواشناسي كه از اهميت و حساسيت والايي برخوردار است، ارائه شده و تلاش گرديده تا به صورت متمركز، ارتباط معناشناسي گفتاري با ساير پديده‌هاي زبان‌شناسي هر چند مختصر مورد بحث و بررسي قرار گيرد و توجه علاقه‌مندان، به ويژه قاريان قرآن كريم، به اين نكته بسيار مهم معطوف گردد كه نه تنها معاني الفاظ در متون مختلف يا در شرايط و سياق‌هاي گوناگون متفاوت است، بلكه شيوه بيان يا اداي آنها نيز مي‌تواند آن معاني را دگرگون سازد. در اين جستار، مباحثي چون آواي گفتاري، صرف و نحو و واژه گزيني و تأثير مستقيم آن در معناشناسي و نيز معناشناسي صوتي و آوايي و اجزاي مختلف آن مانند واج، هجا، تكيه، آهنگ و درنگ با تأكيد بر زبان‌شناسي زبان عربي مورد بحث و بررسي قرار گرفته است. همچنين تلاش شده تا تأثير مبحث آواشناسي در معناشناسي و تفسير متون روشن گردد؛ به عبارتي، همان‌گونه كه فهم و درك معنا مي‌تواند ما را در خواندن و اداي بهتر مطلب كمك نمايد، شيوه‌هاي بيان و اداي عبارت‌ها نيز مي‌تواند ما را در درك و فهميدن بهتر معنا ياري رساند.