سنجش آثار برنامه درسي غيررسمي دانشگاه فرهنگيان در تحقق رسالت تربيت معلم

هدف اين مقاله بررسي اين پرسش بود كه آيا برنامه‌هاي درسي غيررسمي به عنوان يكي از بخش‌هاي اصلي برنامه‌هاي درسي دانشگاه، از نگاه دانشجويان در تربيت و آماده‌سازي نيروي انساني براي اجراي سند برنامه درسي ملي در بخش «حوزه يادگيري فرهنگ و هنر»، موفق بوده است يا خير؟ جامعه پژوهش شامل تمامي دانشجويان دانشگاه فرهنگيان بود و با روش‌هاي اسنادي و مشاهده مشاركتي (مشاركت‌كننده در نقش مشاهده‌گر) و مصاحبه (روش هدايت كليات) انجام شد. در مصاحبه، 35 نفر از دانشجويان دانشگاه و 5 نفر از مديران فرهنگي دانشگاه، با نمونه‌گيري هدفمند انتخاب شدند. مصاحبه‌ها با روش نظام‌دار منسوب به استراوس و كوربين در 4 سطح مورد تحليل قرار گرفت. در جريان تحليل، 695 مفهوم پديدار شد كه ذيل 12 مقوله و در 3 عنوان كلي چيدمان يافتند. جهت تأمين اعتبار داده‌ها از معيارهاي چهارگانه گابا و لينكلن استفاده شد كه از چهار معيار باورپذيري، انتقال‌پذيري، اطمينان‌پذيري و تاييدپذيري در پژوهش كيفي نام مي‌برند. يافته‌ها نشان مي‌دهند برنامه‌درسي غيررسمي دانشگاه فرهنگيان، با كاركردهاي مورد انتظار، هم‌سو بوده و دانشجومعلمان فعال در اين برنامه‌ها، توانمندي لازم براي تحقق كاركردهاي يادشده را به شيوه‌هاي محسوس و نامحسوس يا مستقيم و غيرمستقيم، دريافت و تجربه مي‌كنند.