تأثير قابليت‌هاي زيرساختي مديريت دانش و راهبرد كسب وكار بر عملكرد سازمان با درنظر گرفتن متغير ميانجي قابليت‌هاي فرايندي مديريت دانش

امروزه مديريت دانش سازماني را به‌مثابه يك راهبردي ضروري براي محيط­هاي پيچيده، پويا و داراي عدم‌اطمينان مي­دانند كه موجب بقا، كسب مزيت رقابتي و بهبود عملكرد سازمان مي­شود. ضمن اينكه انتخاب راهبرد كسب­وكار متناسب با وضعيت سازمان، يكي از چالشهاي اساسي مديران براي رسيدن به جايگاه مطلوب در ميان رقبا است. هدف اين پژوهش بررسي تأثير قابليت‌هاي زيرساختي مديريت دانش و راهبرد كسب­وكار بر عملكرد سازمان­ با ميانجي­گري قابليت فرايندي مديريت دانش است. پژوهش براساس روش گردآوري داده­ها، توصيفي و از نوع پيمايشي و از نظر هدف، توسعه­اي ـ كاربردي است. جامعه آماري پژوهش، 320 نفر از مديران شركتهاي شهرك صنعتي عباس‌آباد بودند كه 175 نفر به‌عنوان نمونه انتخاب شده­اند. ابزار گردآوري داده­ها پرسشنامه است كه براي تعيين روايي از نظر خبرگان و به‌منظور تعيين ميزان پايايي آن، آلفاي كرونباخ محاسبه شد. براي مشخص‌سازي عوامل كليدي هر مؤلفه، از آزمون تحليل عاملي تأييدي و براي بررسي برازش الگوي پژوهش از الگو‌يابي معادلات ساختاري و نرم‌افزار LISREL  استفاده گرديد. يافته­هاي پژوهش نشان مي­دهد كه قابليت‌هاي زيرساختاري مديريت دانش و راهبرد كسب‌و‌كار بر قابليت‌هاي فرايندي مديريت دانش و قابليت‌هاي فرايندي مديريت دانش بر عملكرد سازمان تأثير مثبت و معناداري دارد؛ ضمنا راهبرد تمايز و منابع انساني بيشترين تأثير را بر قابليت فرايندي مديريت دانش دارد و خلق و ذخيره دانش، بيشترين تأثير را بر عملكرد سازمان دارد.