تاثير برنامه‌ريزي راهبردي بر اثربخشي سازماني با نقش ميانجي انعطاف‌پذيري سازماني

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي اثر برنامه‌ريزي راهبردي بر اثربخشي سازماني با نقش ميانجي انعطاف‌پذيري سازماني با ارايه يك مدل در وزارت ورزش و جوانان و فدراسيون‌هاي ورزشي انجام گرفت. روش شناسي: روش پژوهش از نوع توصيفي و همبستگي و مبتني بر مدل معادلات ساختاري بود. جامعه آماري پژوهش را كليه مديران ارشد، مياني و عملياتي شاغل در وزارت ورزش و جوانان و فدراسيون‌هاي ورزشي در سال 1395 تشكيل دادند. با توجه به تعداد كم جامعه آماري، تعداد نمونه برابر با تعداد جامعه در نظر گرفته شد. تعداد 60 پرسشنامه توزيع گرديد و در مجموع 46 پرسشنامه مورد سنجش قرار گرفت. از پرسشنامه اصلاح شده برنامه‌ريزي راهبردي و انعطاف پذيري سازماني يزدان‌پناه و سلطاني (1393) و پرسشنامه 20 سوالي اثربخشي سازماني هسو (2002) استفاده شدكه پايايي آنها با روش آلفاي كرونباخ تاييد شد. تجزيه و تحليل داده‌ها نيز با استفاده از نرم‌افزارهاي spss نسخه 20 و pls نسخه 3 انجام شد. يافته‌ها: نتايج مدل معادلات ساختاري نشان داد برنامه‌ريزي راهبردي بر انعطاف‌پذيري سازماني و انعطاف‌پذيري سازماني نيز بر اثربخشي سازماني اثر مثبت و معنادار داشت و نقش واسطه‌اي انعطاف‌پذيري در ارتباط ميان برنامه‌ريزي راهبردي و اثربخشي تاييد شد. همچنين از بين متغيرهاي انعطاف‌پذيري سازماني، انعطاف‌پذيري تكنولوژي و پژوهشي اثر معناداري بر اثربخشي سازماني نداشتند. اما به ترتيب متغيرهاي انعطاف‌پذيري آموزشي، انعطاف‌پذيري ساختاري و انعطاف‌پذيري مالي بيشترين تاثير را بر اثربخشي سازماني داشتند. نتيجه‌گيري: توصيه مي شود به منظور تقويت عوامل انعطاف‌پذيري آموزشي، انعطاف‌پذيري ساختاري و انعطاف‌پذيري مالي در سازما‌‎ن‌هاي ورزشي بكار بست تا اثربخشي برنامه‌هاي راهبردي تقويت گردد.