رابطه توانمندسازي و اخلاق سازماني با عملكرد شغلي كاركنان

زمينه و هدف: نيروي انتظامي جمهوري اسلامي ايران در راستاي پيشبرد اهداف و وظايف خود نياز به نيروي انساني كارآمد دارد كه اين امر به نوبه خود از طريق اخلاق سازماني و توانمندسازي در عملكرد شغلي كاركنان و بهره كلي سازمان مورد نظر مورد بحث مي‌باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسي رابطه توانمندسازي و اخلاق سازماني با عملكرد شغلي كاركنان اجرايي نيروي انتظامي انجام شده است. روش‌شناسي: پژوهش حاضر از نوع پيمايشي مي‌باشد و جامعه آماري آن كاركنان اجرايي نيروي انتظامي شهرستان اسلامشهر بود و حجم نمونه با استفاده از روش نمونه‌گيري خوشه‌اي 230 انتخاب شد. ابزار گردآوري اطلاعات در اين پژوهش سه پرسشنامه، (پرسشنامه توانمندسازي كاركنان اسپريتزر، اخلاق سازماني از پرسشنامه استاندارد هانت و همكاران و عملكرد شغلي از پرسشنامه استاندارد پاترسون) استفاده شده است. يافته‌ها: نتايج به‌دست آمده از رگرسيون نشان مي‎دهد كه متغير توانمندسازي سازماني با بتاي (0.34) و متغير اخلاق سازماني با بتاي (0.23) مي‎توانند عملكرد شغلي كاركنان اجرايي را به طور مثبت و معني داري پيش بيني كرده و بيشترين تأثير را در تبيين عملكرد شغلي كاركنان، متغير توانمندسازي سازماني داشته است. نتيجه‌گيري: بر اساس نتايج حاصل، بين توانمندسازي با اخلاق سازماني و عملكرد شغلي كاركنان اجرائي نيروي انتظامي رابطه مثبت و معناداري از لحاظ آماري وجود دارد. همچنين بين اخلاق سازماني با عملكرد شغلي كاركنان اجرائي نيروي انتظامي نيز رابطه مثبت و معناداري از لحاظ آماري وجود دارد.