نگرشي انتقادي به آينده فمينيسم با نگاهي راهبردي به جامعه ايران

از آنجا كه به تبع تغيير ماهيت و كاركرد دين در عرصه هاي اجتماعي غرب، غالب دعاوي فمينيسم، برآمده از سكولاريسمي است كه دينگريزي يا در ظهوري افراطي تر، دين ستيزي و فروكاسته شدن دين به گزاره هاي اخلاقي را در پي داشته و دارد لذا در رويكردي آينده پژوهانه و انتقادي، تشديد مواردي چون آزادي روابط جنسي، قانوني شدن همجنس گرايي، فروپاشي بنيان خانواده و نيز كاهش ازدواج و افزايش طلاق، در زمره مهمترين چالشها و آسيب هاي فراروي فمينيسم در غرب محسوب ميشوند. چراكه فمينيستهاي غربي نه تنها متن و آموزه‌هاي كتاب مقدس به عنوان نقطۀ اجماع و وحدت مذاهب مسيحي را به‌گونه‌اي آشكار، كنار نهادند، بلكه به رويارويي با آن برخاستند. اين در حالي است كه تاكيد بر فطرت الهي به عنوان اصل مشترك و ضروري اديان آسماني، ميتواند جايگاهي كليدي در سياستگذاري حوزه زنان در غرب مسيحي داشته باشد. درخصوص جامعه ايران نيز، آينده مطلوب زن و خانواده در گرو واگرايي از مباني فمينيسم و نيل به آرمان مرد علوي و زن فاطمي است. از اين روست كه ضرورت دارد درونمايه هاي وارداتيِ فمينيستي، بر مبناي آموزه هاي ارزشي و اعتقادي، پالايش شده و باز تفسير شوند تا از اين رهگذر، سياستگذاري حوزه زنان، حول محور مردم سالاري ديني شكل گرفته و استحاله فرهنگي رخ ندهد. در نوشتار حاضر، ضمن گسترش تفصيلي بحث‌هاي يادشده، مباني فمينيسم در غرب در رويكردي آينده پژوهانه مورد نقادي قرار گرفته و در ادامه، ضمن بررسي سناريوهاي مرتبط با حوزه زنان در ايران و تبيين سناريوي مطلوب، راهبردهايي براي تصميم سازي و سياستگذاري حوزه زنان در ايران، ارائه خواهد شد.