بررسي مقايسه‌اي آراء خواجه نصير و نصرالله منشي دربارۀ تربيت اخلاقي

فاقد عنوان

يكي از مسائلي كه همواره اذهان ملل جهان را به خود مشغول داشته، تعليم و تربيت و ضرورت وجودي آن است؛ به‌گونه‌اي كه همۀ ملت‌ها سعي دارند مطابق با امكانات و شرايط اجتماعي و فرهنگي خويش، نظام تربيتي كامل و بي‌نقصي را بنا نهاده و نسل‌هاي آينده را بر اساس آن به شكلي آرماني تربيت كنند. ايرانيان نيز از اين امر مستثني نبوده و وجود كتب متعدد تعليمي گواه اين ادعاست. ما در اين پژوهش از ميان كتب متعدد تعليمي، دو كتاب اخلاق ناصري و كليله‌ودمنه بهرام شاهي را برگزيده و به روشي كتابخانه‌اي و تحليلي‌توصيفي به بررسي وجوه تربيت اخلاقي مطرح در آن‌ها پرداخته‌ايم. نتايج بررسي نشان مي‌دهد كه از ميان اين دو صاحب‌نظر، خواجه طوس نگاهي گسترده‌تر و عميق‌تر به اصول تربيتي داشته و با مطرح ساختن هر جنبه از اصول تربيتي به شرح مفصل و بسط آن پرداخته، درحالي‌كه نصرالله منشي چون اغلب در پي به نمايش گذاشتن مهارت خود در نويسندگي است و تعليم و تربيت در درجه دوم اولويت‌هاي او قرار دارد. ازاين‌رو در هر موردي اغلب به بيان كلي و ذكر حديث و سخني قصار اكتفا كرده و از تشريح بيشتر مسئله امتناع كرده است.

فاقد چكيده