بررسي مؤلفه‌هاي «خودشكوفايي» و «كمال‌طلبي» در تذكرۀ عرفاني كلام الملوك باباجان قزويني و نظريات آبراهام مَزلو

فاقد عنوان

تذكرۀ كلام الملوك از باباجان قزويني در سال 1043 به فارسي تاليف شده است. موضوع كلام الملوك باباجان قزويني درمقامات عرفاني، احوالات و سخنان عرفا و اولياء است.توجه به كمال آدمي و شكوفايي فرد در آراي عرفاني باباجان بسيار مورد توجه بوده ­است. به ­علاوه انسان كامل محور اصلي عرفان نظري است. آبراهام مزلو (1908- 1970م.) بنيان­گذار روان‌شناسي انسان­گرا است. استفاده از دستاوردهاي دانش روان­شناسي در ادبيّات، ابزاري سودمند در تحليل ­ شخصيّت­ها در متون عرفاني است. موضوع انسان و الزامات حياتي او سير كمال درآراي مزلو و باباجان نقشي محوري دارد. اين مقاله به شيوۀ توصيفي ـ تحليلي با تلفيق الگو و تفكركمال ­طلبي و خودشكوفايي شخصيت آبراهام مزلو و باباجان قزويني تلاش دارد به اين مهم دست يابد. از نتايج تحقيق برمي­آيد كه تحليل نگرش باباجان قزويني بر پايۀ ديدگاه مزلو و در ارتباط با حسّ همدردي نشان مي­دهد كه رفتار او همچون مزلو، در مناسبات بينافردي توأم با خشم و مهرباني بوده است. نگرش باباجان قزويني نسبت به مخاطبان خود، كل­نگر و فراگير بوده و دغدغه­ هاي او شامل همۀ افراد جامعۀ انساني مي­شده است.

no abstrac