پيش بيني انديشه پردازي خودكشي براساس صفات پنج عاملي شخصيت با واسطه گري سازوكارهاي دفاعي

مقدمه: هدف از پژوهش حاضر پيش‌بيني انديشه‌پردازي خودكشي براساس صفات پنج عاملي شخصيت با واسطه‌گري سازوكارهاي دفاعي بود. روش: روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي و جامعه آماري پژوهش شامل تمام شهروندان ساكن در شهر كرج در زمستان سال 1397 بود كه از ميان آن‌ها به روش نمونه‌برداري تصادفي دو مرحله‌اي و داوطلبانه  550 نفر انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه پنج عاملي نئو؛ پرسشنامه سازوكارهاي دفاعي40 آندروز، سينگ و بوند؛ پرسشنامه انديشه‌پردازي خودكشي بك  بود. جهت تحليل داده‌ها از روش الگويابي معادلات ساختاري استفاده شد. يافته‌ها: در پژوهش حاضر ضريب مسير غيرمستقيم بين صفت روان‌رنجورخويي با انديشه‌پردازي خودكشي مثبت ومعنادار بود (0/001=P) همچنين ضريب مسير غيرمستقيم بين صفت وظيفه‌شناسي و انديشه‌پردازي خودكشي منفي ومعنادار بود (0/001=P)نتيجه‌گيري: عواطفي نظير احساس گناه كه از تعارض‌هاي ناهشيار و خودسرزنش‌گري در شخصيت‌هاي روان‌رنجور ناشي مي‌شوند و ناتواني در به تأخير انداختن ارضاي خواسته‌ها و تكانه‌ها در شخصيت‌هايي كه از وظيفه‌شناسي بالايي برخوردار نيستند موجب متوسل شدن شخص به سازوكارهاي دفاعي مختلف و اجتناب ازعواطف ناخوشايند دروني و درگير شدن در انديشه‌پردازي خودكشي مي‌شود. به مسئولين، بالينگران و درمانگران پيشنهاد مي‌شود، آموزش‌هاي همگاني را ترتيب دهند كه آن دسته از سازوكارهاي دفاعي را در افراد هدف قرار مي‌دهند كه به هنگام تخطي‌گري موجب انديشه‌پردازي خودكشي ميشوند.